Καλώς ήρθατε στο OROSCOPILUCIANA.COM

Μια ερώτηση για το σκύλο μας. Κάθε μέρα, πολλοί άνθρωποι φιλούν τον σκύλο τους ή τον αγκαλιάζουν. Μερικές φορές το κάνουμε χωρίς να σκεφτούμε τι νιώθει το ζώο. Ο σκύλος μας μπορεί να αγαπάει την παρέα μας, αλλά ίσως να μην καταλαβαίνει ότι ένα φιλί ή μια αγκαλιά είναι ένδειξη αγάπης. Φανταστείτε αυτή την εικόνα: κάθεστε στον καναπέ και ο σκύλος σας έρχεται κοντά σας, σας κοιτάει με τα μάτια του να ζητάει παιχνίδι ή χάδια. Εσείς τον φιλάτε στο κεφάλι. Τι σκέφτεται εκείνη τη στιγμή; Ίσως: «Μου αρέσουν τα χάδια, αλλά το φιλί; Δεν ξέρω…» Οι σκύλοι νιώθουν με διαφορετικό τρόπο τα φιλιά και τις αγκαλιές των ανθρώπων. Μερικές φορές τα απολαμβάνουν, άλλες φορές όμως μπορεί να τους προκαλούν άγχος. Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε πότε ο σκύλος μας νιώθει άνετα και πώς μπορούμε να του δείχνουμε την αγάπη μας με τρόπους που καταλαβαίνει πραγματικά. Η γλώσσα του σώματος των σκύλων. Οι σκύλοι δεν μιλούν με λέξεις όπως εμείς.  Αντίθετα, χρησιμοποιούν κυρίως το σώμα τους για να επικοινωνούν μαζ...

Το μονοπάτι προς το ηλιακό φως Ανακαλύψτε πώς η ανθεκτικότητα και η αυτογνωσία μπορούν να φωτίσουν τη ζωή μας και να μας οδηγήσουν σε μια πιο συνειδητή καθημερινότητα. Η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη. Πολλές φορές μας φέρνει μπροστά σε καταστάσεις που μας κάνουν να νιώθουμε ότι δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Μπορεί να είναι ένα πρόβλημα μέσα στην οικογένεια, ένας καβγάς με έναν άνθρωπο που αγαπάμε, μια απώλεια που μας πονάει βαθιά ή μια δυσκολία στη δουλειά που μας γεμίζει άγχος. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος μπορεί να δουλεύει πολλά χρόνια σε μια εργασία και ξαφνικά να τη χάσει. Άλλος μπορεί να φροντίζει έναν άρρωστο γονιό και να νιώθει κουρασμένος και μόνος. Υπάρχουν επίσης στιγμές που τα οικονομικά προβλήματα, οι λογαριασμοί ή οι καθημερινές υποχρεώσεις δημιουργούν μεγάλη πίεση και κάνουν τη ζωή να φαίνεται πιο βαριά. Όλες αυτές οι εμπειρίες δεν περνούν χωρίς να αφήσουν σημάδι μέσα μας. Μπορεί να μας κάνουν πιο δυνατούς, αλλά μπορεί και να μας αφήσουν πληγές που χρειάζονται χρόνο για να κλ...

Γεννήθηκα το 1951. Αν με ρωτήσει κανείς τι θυμάμαι πιο έντονα από τα παιδικά μου χρόνια, δεν θα απαντήσω πρώτα: εικόνες, θα απαντήσω: αρώματα και γεύσεις. Γιατί εκείνα τα χρόνια τα φαγητά δεν τα θυμάμαι μόνο με το μυαλό, τα θυμάμαι με τη μύτη και με τον ουρανίσκο μου. Θυμάμαι το άρωμα του ζεστού ψωμιού που έβγαινε από τον φούρνο της γειτονιάς. Περνούσες απ’ έξω και η μυρωδιά σε τύλιγε πριν ακόμη δεις την πόρτα. Το ψωμί ήταν τραγανό απ’ έξω και αφράτο μέσα. Όταν το έσπαγες, έβγαινε ατμός και μοσχοβολούσε σε όλο το δρόμο. Σήμερα αγοράζω ψωμί από το φούρνο ή το σούπερ μάρκετ, αλλά εκείνη η μυρωδιά και εκείνη η αίσθηση δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ. Μια μέρα μιλώντας με την κόρη μου για το φαγητό γενικά, κάποια στιγμή τη ρώτησα:  «Δεν σου λείπει το άρωμα του ζεστού ψωμιού, τραγανού, που μύριζε σε όλη τη γειτονιά όταν περνούσες μπροστά από έναν φούρνο; Ή το άρωμα από ένα πορτοκάλι που το καθάριζες και μοσχοβολούσε μέχρι και ένα χιλιόμετρο μακριά;».  Εκείνη με κοίταξε και μου απάντησε με απ...

«Εεε, εσύ… ναι, μιλάω σε σένα. Πού θα διάλεγες να ζήσεις;» Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες το όνειρο ήταν ένα: να φύγει κανείς από το χωριό και να πάει στην πόλη. Εκεί υπήρχε η δουλειά, οι ευκαιρίες, η «πρόοδος». Η πόλη σήμαινε κίνηση, φώτα, ζωή. Όποιος έμενε στην επαρχία θεωρούνταν πως δεν είχε επιλογές. Σήμερα όμως βλέπουμε κάτι διαφορετικό. Πολλοί νέοι παίρνουν τον αντίθετο δρόμο. Φεύγουν από την πόλη και αναζητούν μια νέα αρχή στην επαρχία. Δεν είναι μόδα. Δεν είναι πείσμα. Είναι ανάγκη. Η πόλη δεν είναι όπως παλιά . Οι ρυθμοί έγιναν πιο σκληροί. Οι δουλειές δεν προσφέρουν σιγουριά. Πολλοί εργάζονται πολλές ώρες και στο τέλος του μήνα δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Τα ενοίκια ανεβαίνουν, οι λογαριασμοί πιέζουν, και το άγχος γίνεται μόνιμος σύντροφος. Και δεν είναι μόνο τα χρήματα. Είναι και η καθημερινότητα. Ο θόρυβος, η κίνηση στους δρόμους, ο κακός αέρας, η αίσθηση ότι τρέχεις συνέχεια χωρίς να προλαβαίνεις να ζήσεις πραγματικά. Ζεις ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους και όμως πολλέ...

Τι συμβαίνει όταν οι λέξεις αποφασίζουν να παίξουν παιχνίδια; Η γλώσσα δεν είναι μόνο εργαλείο επικοινωνίας. Είναι καθρέφτης σκέψης, παιχνίδι του μυαλού και τρόπος αυτογνωσίας. 1. Η γοητεία των λέξεων ανάποδα. Φαντάσου το εξής: έχεις εκείνον τον φίλο ιταλό, στα social που κάθε πρωί στέλνει το καθιερωμένο του «buongiorno» με μια διαφορετική φράση. Μια μέρα, όμως, αντί για το συνηθισμένο μήνυμα, σου στέλνει μόνο μία λέξη: Onroignoub. Τίποτα άλλο. Το βλέπεις και μένεις για λίγο ακίνητη. Τι είναι αραβικά;Τι σημαίνει αυτό; Πάτησε λάθος; Το υπαγόρευσε και το κινητό το έγραψε περίεργα; Έκανε πλάκα; Το ξανακοιτάς. Το διαβάζεις πιο αργά. On-roi-gno-ub… Και ξαφνικά καταλαβαίνεις: είναι το «buongiorno» γραμμένο ανάποδα. Εκείνη τη στιγμή χαμογελάς. Γιατί; Επειδή το μυαλό σου μόλις έκανε μια μικρή ανακάλυψη. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τις ανάποδες λέξεις. Είναι ασυνήθιστες. Δεν τις περιμένουμε. Και ακριβώς γι’ αυτό μας αναγκάζουν να σταματήσουμε. Η ανάγνωση δεν γίνεται αυτόματ...