Διατροφή και Αναμνήσεις: Αρώματα και γεύσεις της παιδικής μου ηλικίας.
Γεννήθηκα το 1951. Αν με ρωτήσει κανείς τι θυμάμαι πιο έντονα από τα παιδικά μου χρόνια, δεν θα απαντήσω πρώτα: εικόνες, θα απαντήσω: αρώματα και γεύσεις. Γιατί εκείνα τα χρόνια τα φαγητά δεν τα θυμάμαι μόνο με το μυαλό, τα θυμάμαι με τη μύτη και με τον ουρανίσκο μου. Θυμάμαι το άρωμα του ζεστού ψωμιού που έβγαινε από τον φούρνο της γειτονιάς. Περνούσες απ’ έξω και η μυρωδιά σε τύλιγε πριν ακόμη δεις την πόρτα. Το ψωμί ήταν τραγανό απ’ έξω και αφράτο μέσα. Όταν το έσπαγες, έβγαινε ατμός και μοσχοβολούσε σε όλο το δρόμο. Σήμερα αγοράζω ψωμί από το φούρνο ή το σούπερ μάρκετ, αλλά εκείνη η μυρωδιά και εκείνη η αίσθηση δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ. Μια μέρα μιλώντας με την κόρη μου για το φαγητό γενικά, κάποια στιγμή τη ρώτησα: «Δεν σου λείπει το άρωμα του ζεστού ψωμιού, τραγανού, που μύριζε σε όλη τη γειτονιά όταν περνούσες μπροστά από έναν φούρνο; Ή το άρωμα από ένα πορτοκάλι που το καθάριζες και μοσχοβολούσε μέχρι και ένα χιλιόμετρο μακριά;». Εκείνη με κοίταξε και μου απάντησε με απ...